Nog vorig jaar werd ik benaderd door imkervereniging 'De Heidebloem'; of ze een foto van mij mochten gebruiken voor hun website. Nu zijn bijen heel belangrijk voor mens en natuur en ik hou van honing dus: natuurlijk mochten ze mijn foto gebruiken.

En kijk, hij staat erop.

 

Bovendien kunnen we de leden van de Heidebloem feliciteren met hun honderdjarig bestaan - althans: dat van hun vereniging.

 

De bij in casu:

 

 

Die bij fotografeerde ik begin maart 2009. Maart! Dat duurt niet lang meer. De lente is nabij, hoewel we vast nog wel wat vorst krijgen. Dat laatste valt trouwens te hopen; in de kardinaalsmuts achter onze tuin zitten elk jaar de rupsen van de stippelmot. Na zo'n kwakkelwinter vreten die de hele boom kaal. Een week of twee flinke vorst lost dat probleem op.

Deze foto's zijn (in de zomer) op een plek genomen waar ik heel vaak ben; tegenwoordig vaak op libellenjacht. Ik kom er sowieso bijna altijd langs als ik op pad ga.

Bij de bomen rechts op de tweede foto (en links op de derde foto) ligt nog de fundering van een poldermolen. Daar ging ik nog wel eens met een paar blikjes bier een beetje over de polder uit zitten kijken. 

Achter de bomen ligt een plas. Daar zit een flinke strook groen en moeras omheen; allemaal particulier bezit. Fazanten worden er bijgevoerd om afgeschoten te worden.

Het gebied was onweerstaanbaar voor jongens van een jaar of 11; als er ijs lag gingen we er schaatsen. De jagers die ons in de kraag wilden vatten waren we immer te snel af op onze noren. En we waren oud genoeg om hele lelijke dingen te roepen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat ze zo mooi zijn, vergeet men van libellen wel eens dat het roofinsecten zijn. Carnivoren.

Ik stond gisteren een aantal bruinrode heidelibellen te observeren. Ze warmden zich op door op een hek te gaan zitten, en een aantal dambordvliegen en wat andere vliegen deden hetzelfde. De dambordvliegen gingen rustig naast zo'n libel zitten. Kennelijk weten ze intuïtief dat de kleine heidelibellen op kleinere prooien jagen - bij een keizerlibel of een paardebijter gaat zo'n dambordvlieg er gewoon aan.  Een kleinere vlieg was wél de klos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, weer vroeg op. Voor zonsopkomst. Bij ons om de hoek ligt een grote plas, waar ik eigenlijk te weinig foto's van maak.

Met de foto hieronder is, en dat is een interessante bijkomstigheid, meteen bewezen dat de aarde toch plat is. Daar, aan de horizon, ligt de rand.

 

 

 

 

Volgende week is waarschijnlijk de heliocentrische theorie aan de beurt.

 

Een flink uur later stond ik ergens in een weiland. De zon was op, maar wist zich nog niet door de mist heen te branden. De koeien kwamen kijken en huilden als wolven naar de zon.

 

 

 

 

 

 

Dat van dat huilen naar de zon is natuurlijk onzin maar het past mooi bij de foto's.

 

 

 

 

Verrek! Ik zie net dat de kaders om mijn foto's, die normaal gesproken wit zijn, nu beige zijn. De vraag is: heb ik nog zin om dat te corrigeren? Het antwoord: nee.

 

 

Je moet er natuurlijk vroeg voor opstaan - vooral 's zomers - maar aangezien weinig mensen daar trek in hebben is het overal rustig bij zonsopkomst. Ik ging vroeg op pad, kwam geen hond tegen en de autist in mij vierde feest.

 

 

 

Bij de foto hieronder heb ik nog getwijfeld om de zon zo in het midden te houden. Symetrie is meestal saai om te zien. Vervolgens dwaalden mijn gedachten af naar elders (een liedje in mijn hoofd, meen ik) en heb ik zonder er verder over na te denken geklikt. Thuis schoot me weer te binnen dat ik mijn twijfels had over de compositie.

 

 

 

 

De laatste weken komt er, gezien de wat langdurige inwerkperiode van de jongste bediende op de burelen van Zeevogel.nl, wat minder van natuurfotografie dan wenselijk. 

 

Afgelopen weekeinde fotografeerde ik in elk geval weer eens een libel. Bijna vergeten hoe gaaf dat is om te doen. Ik had echter wel wat pech: de achtergrond was lelijk en het stokje waar ze (vrouw steenrode heidelibel) op ging zitten was het lelijktste takje in de omgeving. En zie maar eens uit te leggen aan een insect dat het ergens anders moet gaan zitten. Net mensen. Lukt niet.

 

 

Maar ik moet ervoor waken om mensen met insecten te vergelijken. Weekdieren, komen veel meer in de buurt. De meeste kwallen vindt je onder de mensen.

 

Pech dus, met dat takje enzo. Pech heb ik de laatste tijd overigens vaker maar dan in een wat andere vorm: de poepluier. Natuurlijk, je kunt met een baby verwachten dat er dagelijks zo'n kunstwerk wordt geproduceerd, maar het heeft er de schijn van dat onze jongste bediende de zaak opspaart tot ik de luiers verschoon.

Ik doe regelmatig zo'n luier open en roep 'Verdamme man!' wat als enig resultaat heeft dat hij zijn kiezen (euh...) nog eens op elkaar zet en, je raad het al... Ik kan dan alleen nog maar dingen uitbrengen als 'Ik dacht dat we vrienden waren!'.

Niet nodig om te vermelden dat hij dan vaak gaat lachen.

 

 

 

 

 

De afgelopen dagen ben ik sinds tijden weer eens op ijsvogeljacht geweest. De eerste poging was tevergeefs. En hoewel mijn schuilhut-genoot me beloofd had niet 's avonds ijsvogelfoto's te sturen met de toelichting "Je was nét weg!", kwamen die foto's wel.

De tweede keer kwam ik aanlopen bij de plek waar ik mij voorgenomen had me te verschansen, toen de ijsvogel er al zat. Kansloos, want dichterbij komen is dan onmogelijk. Ik kon alleen maar van een afstandje kijken.

 

Gisteren was het raak. Hoewel het licht eigenlijk te hard was, heb ik toch een reeks leuke foto's geschoten.

 

Karakteristieke pose:

 

 

Met verse vis:

 

 

Een boer na het eten?

 

 

Hoofdschuddend:

 

 

Artistieke pose ('Denkend aan stekelbaarsjes zie ik traag en oneindig rietland voorbij gaan, waar de zon in veelkleurige grijze dampen wordt gesmoord').

 

 

 

 

 

Van grutto's krijg ik nooit genoeg. Nu maar eens een portret.

 

 

En een kievitsjong dat het heeft gered. De maaimachines, de kraaien: allemaal ontweken. Deze rakker zag ik even later aan de slag met een zelfgevangen waterslak.

 

 

 

Zo hoort dat: een grutto in hoog gras.

 

 

Boeren maaien tegenwoordig natuurlijk veel te vroeg (geld geld geld!) en onwillekeurig. Maargoed, daar is genoeg over geschreven. Leuker is het om te constateren dat sommige boeren gras hebben staan voor paarden. Paarden willen taaier gras dan koeien - en dat is dus gras dat langer op het veld staat. Goed nieuws voor de weidevogels.

 

 

 

 

 

Sinds kort gebruik ik Google analytics. Had ik op mijn werk opgepikt; handig gereedschap om het bezoek van je website of weblog mee te analyseren. Zo zag ik dat alle bezoekers van mijn weblog uit Nederland komen (verassing!).

Allemaal, behalve twee Belgische bezoekers! Willen die zich even melden? Ik ben benieuwd.

 

Teleurstellend ergens dat men mij vanuit de rest van de wereld nog niet weet te vinden. Het zou zo mooi zijn: bezoekers uit ver klinkende landen als Kirgizië, Equatoriaal-Guinea, Sao Tomé en Principe, enzovoorts...

Maar natuurlijk zijn die twee Belgen een goed begin. Welkom!

 

Nu het zaterdagavond is: tot slot een leuk spel. Pak je atlas (plus een fors glas bier) en raad de inwoneraanduidingen van vreemde landen. Ik geef je er alvast een cadeau: de toekomstige bezoekers van mijn weblog die wonen op Sao Tome noemt men Santomezen.

Maar ga je vooral te buiten aan speculaties over hoe de inwoners van bijvoorbeeld Benin, Laos, en natuurlijk het bijna obligate Bangladesh aan te duiden.

En nee, een inwoner van Tjaad heet geen Tjadist, zoals een collega suggereerde.  

 

 

 

 

Ik was vroeg opgestaan en stond tussen het riet door te turen. Ik zocht een gaatje tussen de rietstengels, om net als laatst - maar dan beter - rietzangers te fotograferen. Maar riet groeit snel. Ik kwam niet verder dan een achterwerk. Af en toe komen de rietzangers omhoog, om hoog in een stengel te gaan zingen. Maar niet deze ochtend.

Na een poosje kwam er een lepelaar over.