Kenau Simons Hasselaer
Natuur / vogels / zoogdieren | 08 Februari 2010 | 20:08:52
 
De laatste tijd is er niet zoveel nieuws verschenen, hier. Reden is dat ik wat aan het kwakkelen ben. Komt allemaal wel weer goed, maar ik loop nu toch al een paar dagen met het idee een speciaal gironummer voor mezelf open te stellen. Ik zou tevens een stichting op kunnen richten die opkomt voor mijn belangen. Zomaar een idee. En nu niet meteen denken dat zoiets egocentrisch is, want het gaat ook om de belangen van die stichting.
 
Ach, even vergeten. Het moet hier over natuur gaan. Geen probleem. Dit hieronder is mevrouw Kenau Simonsdochter Hasselaer.
 
 
Mevrouw Simons Hasselaer is een van de vaste bezoekers van onze tuin. Ze houdt van appel, vetbol, kruimels, zaden en van insectjes die zij wel maar ik niet zie tussen de bladeren op de grond (ja, ik ben daar gaan kijken).
 
Haar rechterpootje is verlamd, of zoiets. Je zou kunnen denken dat een dergelijke blessure het einde betekent voor een vogel, zeker in de winter, maar dit is een sterk en geëmancipeerd type. Kenau Simonsdochter Hasselaer in de reprise. Vandaar de naam.
Andere merelvrouwen en merelmannen jaagt ze zonder pardon weg als ze wenst te eten. Vanaf haar plek op de schutting houdt ze in de gaten of en wanneer de cateraar lang komt. Zodra die cateraar, ik, zich omgedraaid heeft zit mevrouw vaak alweer te eten.
Ik zou haar foto naar de Opzij moeten sturen.
 
 

5 EURO bij aanmelding. 1 EURO per 2 vrienden. X EURO per bericht.
Dode ransuil
Natuur / vogels / zoogdieren | 18 Januari 2010 | 15:38:50
Ik vond een paar dagen terug op het ijs een dode ransuil. Ik dacht eerst aan een vrouw torenvalk maar leden van de Vogelwerkgroep Zoetermeer, waar ik lid van ben, meldden dat het een ransuil is. Ik had zelf wat voorzichtige twijfels bij de ronde vleugelpunten, maar had toch gegokt op een torenvalk. Een ransuil dus. 
 
Ik had een mooi stuk over een valk geschreven; dat is nu in de prullenbak verdwenen. Maar een van die dingen die ik schreef over een valk geldt ook voor een ransuil: als je zo'n vogel ziet jagen kun je je bijna niet voorstellen dat ze ook kunnen sterven. Maar het gebeurt toch.
 
 
Slachtoffer van de vorst? En hoe kwam ze op het ijs? Heeft een buizerd haar karkas van elders meegenomen en per ongeluk laten vallen?  Er liep een spoor naar het karkas.
Een spoor van een vos, of een kleine hond. Voor- en achtervoeten afgedrukt afwisselend links- en rechts van de spooras. Er zit een verschil tussen de sporen van een hond en een vos (de middenvoet van de vos is veel kleiner waardoor de pootafdruk er iets anders uitziet) maar dat verschil kon ik van deze afstand niet waarnemen - maar de sporen liepen naar een plek waar honden niet snel zullen komen - noch vandaan komen.
 
 
De dood lijkt soms iets poëtisch te hebben: melancholieke mijmeringen over wat was en de vergangkelijkheid van alles maken er een symbolisch fenomeen van. De werklijkheid is echter anders.
In de natuur is de dood lelijk van dichbtij en stinkt.
 
Ik kwam dan ook meteen, hoe ontnuchterend, op het idee het karkas mee naar huis te nemen. Ik doe dat vaker, tot ergernis van mijn vrouw. Doel is dan natuurlijk het conserveren van het skelet van zo'n dier. Een complete uil was een prachtige aanvulling op mijn verzameling geweest.  
Maar het is niet gelukt. Ik zag aan het ijs dat het nabijgelegen gemaal water op de vaart maalde en dat maakte het ijs uiterst onbetrouwbaar. Vandaag ben ik met een touw teruggegaan, om met een soort lasso de vogel van het ijs te slepen. Mijn vrouw ging mee en vond het niet jammer dat de vogel er niet meer lag. De buizerd die het karkas liet vallen heeft het kennelijk alsnog opgehaald. Of zo.
 
Geen skelet. alleen een paar foto's van een vogellijk. Tja. Foto's maak ik dan toch liever van een levende valk. Zoals hieronder. Dat had ik overigens bedacht toen dit stuk nog over torenvalken ging. Foto's van een volwassen uil heb ik niet. 
 
 
 

Twaalf maanden natuur
Natuur / vogels / zoogdieren | 29 December 2009 | 15:10:23
In deze tijd van jaaroverzichten blijf ik niet achter. Een terugblik dus. Twaalf maanden natuurfotografie. Bruto twaalf maanden he, want netto bleef er door verhuizing, werk, gekwakkel en luiheid niet zo heel erg veel tijd over. 
Sowieso een zwaktebod, zo'n terugblik, want geboren uit een gebrek aan nieuwe foto's. 
Goed. Een jaaroverzicht in sneltreinvaart en met weinig toelichting want ik heb eigenlijk geen zin om te typen.
 
Januari
Hoogtepunt van januari was in elk geval niet de hevige griep die me het leven zuur maakte.
Het moment waarop ik een kleine zwaan mooi voor mijn lens kreeg. Dát was te gek.
 
 
Februari
Ik bekeek mijn archief en zag dat ik in februari geen zak heb uitgevoerd of bar weinig raak schoot. Geen noemenswaardige belevenissen in elk geval. Schiet wel lekker op zo, deze terublik. Snel verder.
 
Maart
Leuke maand. Allemaal trekvogels komen terug en de eerste insecten zijn weer te zien. Zoals deze bij.
 
 
April
April was een topmaand. Ik kreeg zowaar een kraai mooi op de foto - wat geen sinecure is want ze zijn uiteindelijk best schuw.
 
 
Van dichtbij heb ik de de nesteldrang van sperwers kunnen volgen. Een buitenkans!
 
 
En later in april regelmatig rietzangers staan bekijken. Met die parmantige houding deden ze me denken aan operazangers.
 
 
Mei
In mei zijn we verhuisd. Een huis met een tuin, aan de rand van de stad, dichter bij de natuur. Weinig tijd gehad om te fotograferen. Maar toch: ik zag maar mooi een pas uitgeslopen viervlek zijn vleugels opblazen en uitharden.
 
 
De boerenzwaluwen waren ook weer terug, al weken. 's Ochtends, net na zonsopkomst, keek ik naar deze boerenzwaluw en hij naar mij. Hopelijk met net zoveel bewondering als ik - maar de kans is klein.
 
 
Juni
Juni was een klusmaand, want verhuizen betekent klussen, maar we maakten ook kennis met de bewoners van onze tuin.  Koolmezen, staartmezen, heggemussen, huismussen, er was van alles te zien.
 
 
En natuurlijk stapte ik tussen het klussen door op de fiets. Met onderstaande foto scoorde ik trouwens een eervolle vermelding van een vakjury bij een fotowedstrijd.
Omdat het goed is voor mijn ego citeer ik de jury: ‘Een frisse plaat, waarbij de blauwe lucht met wolken de uitstraling erg versterkt en de foto compleet maakt. Hoe langer je naar de foto kijkt, hoe meer het landschap ook lijkt te bewegen.’
Je begrijpt dat dat precies was wat ik dacht toen ik de foto maakte.
 
 
Juli
Echt zo'n libellenmaand, juli. Maar: een aalscholver van dichtbij kieken lukt maar zelden.
 
 
Hoe dan ook was het hoogtepunt van juli de dag waarop ik heel uitgebreid een ijsvogel kon fotograferen, zelfs met prooi. Eerst een stekelbaarsje, later een salamander.
Opeens fluisterde mijn buurman in de schuilplaats "Twee! Twee!". Twee ijsvogels voor onze neus! Zo dichtbij dat ik ze niet eens samen in beeld kreeg.
 
 
Augustus
Superweer gehad, deze zomer. In augustus ben ik een paar keer gaan varen in Nieuwkoop, en lukte het me eindelijk eens een bruine glazenmaker te kieken. Zelfs tijdens de ei-afzetting - en zelf een keer gespiegeld in het water!
 
 
In augustus heb ik ook met mijn beste vriend een vijver gegraven in de tuin. Uitgerekend die dag kwam de regen met bakken uit de lucht - uiteraard totdat we de vijver vol wilden laten lopen. Maar een week of twee daarna kwam een bescheiden droom uit: een libel zien jagen in je eigen tuin. Bruinrode heidelibellen gaan regelmatig zitten op takken boven het water. Ik had dus een stok neergezet en: ja hoor!
 
 
September
Een eigen tuin betekent insecten fotograferen met een biertje erbij! Mooier wordt het niet. Zo was ik al blij met een struiksprinkhaan. Ook al nam hij mijn zonnebloemen te grazen. Artistiek toch, alleen het oog scherp en de rest vaag? Dat bedenk ik dus kennelijk met een biertje op.
 
 
Vlinders zat in de tuin. Bont zandoogje, koolwitje, groot geaderd witje, citroenvlinder (nog in november!) distelvlinder, gehakkelde aurelia, dagpauwoog, enzovoorts. Ik heb het allemaal bijgehouden in een schrift.
 
 
Oktober
In oktober was ik nog uitgebreid bezig met de mus. De laatste weken heb ik ze niet meer gezien.
 
 
En tot mijn ergernis begon, zoals altijd, in oktober het jachtseizoen. Ze moeten de beestjes ook geweren geven! Hoewel sommige van die jagers er werkelijk echt niks van kunnen.
 
November
Weinig geschoten, het laatste kwartaal van 2009. Op Schiermonnikoog kon ik de achterstand nog een beetje inlopen. Een van de leukste dingen die je daar kunt doen is zeehonden kijken. Deze foto had wel iets dramatisch. Zo'n eenzame zeehond.
 
 
Wat je natuurlijk niet ziet is dat er rechts, uit beeld, nog twintig lagen en deze zeehond even later zo weer de plomp in dook.
 
December
December in een jaaroverzicht? Mankeert er iets aan je geheugen?
 
Epiloog
Dat waren twaalf maanden natuur. Klinkt trouwens wel een beetje pretentieus, nu ik er zo over nadenk. Een groot filosoof zei echter: "Nooit ergens twee keer aan kloten.".  Dus ik laat het maar zo.
 
 

Brrr.
Van alles en nog wat | 21 December 2009 | 14:15:49
Brrr. Veel meer kan ik er niet van zeggen. Ik keek eens in mijn archieven en zag trouwens dat ik vorig jaar rond deze tijd ook al klaagde over kouwe klauwen.
Het lijkt haast wel een jaarlijks terugkerend fenomeen, de winter.
 
 
Hoe anders dan twee weken geleden, toen ik dezelfde boer fotografeerde. Toen was het hoogstens fris. Opmerkelijk trouwens hoe populair die man bij zijn schapen is.
 
 
 

Egels
Natuur / vogels / zoogdieren | 16 December 2009 | 13:28:53
Sinds deze zomer verblijft er een egel in onze tuin. Ergens in juni werd ik wakker van wat onduidelijke geluiden in de tuin en zag ik zelfs een tweede egel en wat er gebeurde had veel weg van een omslachtige verleidingspoging.
Ongeveer een maand geleden bleek die poging geslaagd, want we zagen mevrouw egel met twee jongen door de tuin scharrelen. Niet geheel toevallig, trouwens, want er staan op twee plakken in de tuin bakjes met eten.
Om in tegenwoordig modieuze culinaire termen te spreken: de egels krijgen elke avond een trio van gedroogde maden, insecten en kattevoer met een subtiel accent van pindakaas geserveerd.
 
Egels hebben natuurlijk de onhebbelijke gewoonte om ’s nachts te fourageren en dan kun je alleen fotograferen met flits. En dat doe ik ze liever niet aan; ze schrikken zich een ongeluk van zo’n flits op hun neus. Om dit bericht nu toch te laten vergezellen door wat beeldmateriaal heb ik mijn kleurpotloden aangewend. Ik heb een zo natuurgetrouw mogelijke weergave van een van de egels getekend, zodat je weet waarover ik het heb.
 
 
 
Voor behuizing is trouwens ook gezorgd. Er stond al een egelhuis van rotan onder de takkenril, maar zaterdag hebben we nog een houten egelhuis gehaald bij de egelopvang (leuke en informatieve website trouwens) hier in Zoetermeer. Dat was de moeite waard; we konden namelijk even meekijken bij het verzorgen van de egels - en ik alsnog een foto van een egel kon maken. Dit is een jong egeltje van het formaat dat wij in de tuin hebben:
 
 
Omdat jonge egels een gewicht van 500 gram moeten bereiken om de winter te kunnen overleven hebben we een van de jongen in de tuin gewogen. Het is immers al laat in het jaar en de jongen zijn nog best klein. Handschoenen aan, egeltje opgepakt, even op de weegschaal gezet en snel weer terug op de grond bij het eten neergezet. 510 gram. Het zou dus moeten lukken! 
Aan ons ligt het niet. We hebben ze ruim van eten, water en woonruimte voorzien.   
 
Het is nu stil in de tuin, 's nachts. Ook de jongen zijn in winterslaap. Maar niet in het egelhuis. Dat staat leeg.
 
 

Pijlstaarten en een slobeend
Natuur / vogels / zoogdieren | 22 November 2009 | 14:47:57
 
Mensen met een grote bek zijn vervelend. Eenden met een grote bek niet. Altijd kijk ik met plezier naar de verlengde snavel van de slobeend.
 
 
Een stel pijlstaarten vloog voorbij een regenboog.
 
 
Het meest oostelijk gelegen duin van Schiermonnikoog, het Willemsduin. Gezien door een schuddende telelens - ik stond er een stuk of acht kilometer vandaan! Na dat duin is er alleen nog een kwelder die steeds platter wordt, en dan een onafzienbare zandplaat. Ik ben er ooit naartoe gelopen. Eerst was er nog een pad, later niets meer dan kwelder en slenken. En natte voeten. Nergens waren nog menselijke structuren te zien. Alsof we op het einde van de wereld stonden - die duidelijk wél plat was.
 
 
Laat ik nou ergens op het internet dit (klikken!) vinden! Een of andere ontwerper heeft een heel gaaf 360-graden panorama gemaakt bij het WIllemsduin. Heel mooi!

Nieuwkoopse plassen (wederom)
Macrofotografie - insecten | 28 Augustus 2009 | 15:50:19
De Nieuwkoopse plassen. Ik krijg er geen genoeg van.
 
 
Nog een keer die bruine glazenmaker, aeschna grandis. Maar nu gespiegeld in het water.
 
 
 

Ijsvogels in de reprise
Natuur / vogels / zoogdieren | 20 Juli 2009 | 21:57:46
Ik krijg er geen genoeg van. Hoewel ze niet zo chique zijn als de boerenzwaluw, zijn het toch echt prachtige dieren. Kleine snelheidsduivels; ze vliegen tegen de 80 kilometer per uur!
 
Dit is een vrouw; dat is te zien door de oranje vlek op de ondersnavel.
 
 
En dit is dus een man; geen oranje vlek. Hij is nog nat van een duik.
 
 
 

Boerenzwaluw in de reprise
Natuur / vogels / zoogdieren | 08 Mei 2009 | 20:42:51
Kom, nog maar eens een boerenzwaluw. Omdat ze zo mooi zijn. Hopelijk eerdaags met jongen op de foto. Als ik tenminste, tussen de bedrijven (verhuizen en wat daarbij komt kijken) door, tijd kan vinden.
 
 
 

Sperwers
Natuur / vogels / zoogdieren | 11 April 2009 | 14:16:41
Wat een geluk. Ik zag een paar sperwers, waarvan de man met nestmateriaal aan het slepen was. Dat zijn momenten waarop je heel voorzichtig een beetje dichterbij sluipt. Die beesten zien véél beter dan wij, maargoed, het werkt toch, op een of andere manier.
 
 
Ja hoor! Een paring van twee sperwers! Die trokken zich dus inderdaad niets van mij aan. Door al die takken is het een foto (die hieronder) van niks; toch is het een bijzonder moment.
 
 
Een aardig gegeven is dat de man takjes van bomen afbeet. De vandaal.
Tja, ze hebben een scherpe snavel en die dient dus meer nut dan alleen het uit elkaar trekken van prooien.
 
 
 

Home Ontwikkeld door punt.nl gehost door mijndomein.nl| sinds: 2006-05-21