Groenlingen. Het zijn er een stuk of zes en ze komen elke dag in onze tuin eten en ze maken er een zooitje van. Voor zover je de berg schillen van zonnebloempitten die ze achterlaten een zooitje wil noemen. Ik gooi er af en toe maar wat aarde overheen en hoop dat de schillen composteren.

 

 

Maar: ze zijn mooi en maken leuke geluiden. Bovendien zijn ze niet moeilijk; de huismussen die ook zonnebloempitten komen eten zijn welkom.

 

De foto hierboven heb ik gemaakt door een oude hordeur, waar ik een gat in heb gemaakt. Camouflagenetje met wasknijpers vastgemaakt en wachten maar op de vogels die op het hek gaan zitten.

 

Dat hekje vormt de afscheiding tussen het terras en de rest van de tuin, waar de vijver ligt. Om te voorkomen dat Bram (nu 11 maanden oud) in de vijver duikt moest dat hek er komen. We hebben een zogenaamd schapenhek neergezet, dat doet natuurlijk aan. Ik probeer er een rozenbottel tussendoor te leiden. Ondertussen blijkt dat hekje vogels te trekken. Die zien het als een handige uitkijkpost, met goed zicht op de grond en de rest van de tuin (ze schijten er overigens ook graag op, ook daar waar wij het beetpakken om het te openen). Dat hek is dus, kortom, erg leuk uitgepakt.

 

 

 

Vorige week. Donderdag was ik vrij en ik had zin om weer eens een roeiboot te huren in Nieuwkoop en een eind te roeien. Doel: blauwborst fotograferen.

 

De voorspelling was dat het zonnig zou zijn, hoewel er landinwaarts best wat stapelwolken konden voorkomen waaruit een bui zou kunnen vallen.

Geen probleem. Ik ben een Hollander en een buitje houdt mij niet weg van mijn doel.

Op naar Café Watersport.

 

 

 

 

 

 

 

Ik had net een sprinkhaanzanger gehoord, toen ik kleine spetterjes voelde. Even later hoorde ik zachtjes regendruppels rinkelen in het water. Was een mooi geluid. 

Maar toen de donkere vlekjes van de regendruppels op mijn broek zich aaneensloten tot grote natte plekken, en mijn broek vastplakte aan mijn been, en de regen niet meer rinkelde maar ruisde, was het gedaan met de pret. Tijd om terug te roeien. En toen ging het hagelen.

Fotograferen ging natuurlijk niet meer. Deze foto's zijn gemaakt vlak vóór de buien.  

 

 

 

 

En toen begon het gesodemieter.

 

 

 

 

Nieuwkoop, daar schilderde Weissenbruch, een van mijn favoriete schilders. Ik hoop altijd nog eens een foto te maken die benadert wat hij schilderde. Tot nu toe is de stand Weissenbruch-Dolf 10-0. Dit hieronder is weer eens een poging.

 

 

 

 

Drijfnat kwam ik terug bij Café Watersport. Ik hoefde alleen de koffie te betalen. "Gedeelde smart.", aldus de eigenaar.

 

Op weg naar huis zag ik een bunzing. Leuk.

Het ziet er wat kaal uit, maar het is typisch Hollands. En ondanks de geelbruine kleuren: geen herfst. Het gaat hier over de lente. Ik was in Nieuwkoop. Gesneden riet, de stoppels afgebrand - kom je er over twee maanden terug (en dat doe ik) dan staat het riet alweer een stuk hoger, bouwen de kiekendieven er een nest en zit ergens tussen het riet een purperreiger. Zie hier (klikken en even een stukje naar beneden scrollen)  Dit is hét begin van de lente.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is een foto van een mooie brug.

 

 

 

 

 

Na het grote succes van de zeehondenjacht hadden mijn goede vriend Maarten en ik de lat nog iets hoger gelegd: we gingen bruinvissen zien.

In maart zijn ze voor de kust te vinden en de havenhoofden in Scheveningen zijn goede plekken om deze kleinste walvissoort te zien.

Maarten nam bovendien een hengel mee om het avondeten te vangen (een makreel of zo). Want ook daar is een havenhoofd goed voor.

 

We zaten aldus op het havenhoofd, op een dag met weinig wind - maar tegen de voospelling in wel wind van zee. Niet goed want er moet een aflandige wind staan. We zagen dan ook geen bruinvissen.

Wel steenlopers. Vrolijke bewoners van rotskusten en basaltblokken (of betonblokken, weetikveel).

 

 

 

 

Het avondeten werd overigens een patatje want Maarten ving bot.

 

 

 

Het heeft even geduurd, maar: daar zijn we weer. Sinds er hier een klein zoogdier rondloopt (Bram) komt er niet zoveel van natuurfotografie. Zo gaan die dingen.

 

Afgelopen weekeinde toog ik samen met mijn goede vriend Maarten, die overigens een soort van blog over fossielen en andere beestjes bijhoudt, naar Zeeland. Er zijn daar stranden waar je meer fossiele schelpen en dergelijke kunt vinden dan hier, in Zuid-Holland. Daarover binnenkort meer.

 

Hét strand voor fossielen is de Kaloot. Idyllisch gelegen pál naast de kerncentrale te Borsele. We waren er snel klaar. Eerder die dag troffen wij echter zeehonden! En zo kwam het dat we die avond bij een glas bier met veel plezier praatten over de zeehonden die we van zo dichtbij hadden gezien. In het wild voor alle duidelijkheid. Jammer van het licht. Het was zwaar bewolkt.

 

 

 

Omdat die zeehonden wat onverwacht kwamen was ik snel uit de auto gestruikeld met mijn camera en realiseerde ik me na een half uur dat het best koud was zonder jas.

 

Maar hee! Dit was een fantastisch weekeinde en in zo'n weekeinde is het dan de volgende dag gewoon beter weer, en maak je gewoon wéér foto's van zeehonden, met mooi licht!

 

 

 

 

 

 

Zeer tevreden reden we naar huis. Met sterke verhalen én bewijsfoto's.

 

 

Nog vorig jaar werd ik benaderd door imkervereniging 'De Heidebloem'; of ze een foto van mij mochten gebruiken voor hun website. Nu zijn bijen heel belangrijk voor mens en natuur en ik hou van honing dus: natuurlijk mochten ze mijn foto gebruiken.

En kijk, hij staat erop.

 

Bovendien kunnen we de leden van de Heidebloem feliciteren met hun honderdjarig bestaan - althans: dat van hun vereniging.

 

De bij in casu:

 

 

Die bij fotografeerde ik begin maart 2009. Maart! Dat duurt niet lang meer. De lente is nabij, hoewel we vast nog wel wat vorst krijgen. Dat laatste valt trouwens te hopen; in de kardinaalsmuts achter onze tuin zitten elk jaar de rupsen van de stippelmot. Na zo'n kwakkelwinter vreten die de hele boom kaal. Een week of twee flinke vorst lost dat probleem op.

Deze foto's zijn (in de zomer) op een plek genomen waar ik heel vaak ben; tegenwoordig vaak op libellenjacht. Ik kom er sowieso bijna altijd langs als ik op pad ga.

Bij de bomen rechts op de tweede foto (en links op de derde foto) ligt nog de fundering van een poldermolen. Daar ging ik nog wel eens met een paar blikjes bier een beetje over de polder uit zitten kijken. 

Achter de bomen ligt een plas. Daar zit een flinke strook groen en moeras omheen; allemaal particulier bezit. Fazanten worden er bijgevoerd om afgeschoten te worden.

Het gebied was onweerstaanbaar voor jongens van een jaar of 11; als er ijs lag gingen we er schaatsen. De jagers die ons in de kraag wilden vatten waren we immer te snel af op onze noren. En we waren oud genoeg om hele lelijke dingen te roepen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat ze zo mooi zijn, vergeet men van libellen wel eens dat het roofinsecten zijn. Carnivoren.

Ik stond gisteren een aantal bruinrode heidelibellen te observeren. Ze warmden zich op door op een hek te gaan zitten, en een aantal dambordvliegen en wat andere vliegen deden hetzelfde. De dambordvliegen gingen rustig naast zo'n libel zitten. Kennelijk weten ze intuïtief dat de kleine heidelibellen op kleinere prooien jagen - bij een keizerlibel of een paardebijter gaat zo'n dambordvlieg er gewoon aan.  Een kleinere vlieg was wél de klos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, weer vroeg op. Voor zonsopkomst. Bij ons om de hoek ligt een grote plas, waar ik eigenlijk te weinig foto's van maak.

Met de foto hieronder is, en dat is een interessante bijkomstigheid, meteen bewezen dat de aarde toch plat is. Daar, aan de horizon, ligt de rand.

 

 

 

 

Volgende week is waarschijnlijk de heliocentrische theorie aan de beurt.

 

Een flink uur later stond ik ergens in een weiland. De zon was op, maar wist zich nog niet door de mist heen te branden. De koeien kwamen kijken en huilden als wolven naar de zon.

 

 

 

 

 

 

Dat van dat huilen naar de zon is natuurlijk onzin maar het past mooi bij de foto's.

 

 

 

 

Verrek! Ik zie net dat de kaders om mijn foto's, die normaal gesproken wit zijn, nu beige zijn. De vraag is: heb ik nog zin om dat te corrigeren? Het antwoord: nee.

 

 

Je moet er natuurlijk vroeg voor opstaan - vooral 's zomers - maar aangezien weinig mensen daar trek in hebben is het overal rustig bij zonsopkomst. Ik ging vroeg op pad, kwam geen hond tegen en de autist in mij vierde feest.

 

 

 

Bij de foto hieronder heb ik nog getwijfeld om de zon zo in het midden te houden. Symetrie is meestal saai om te zien. Vervolgens dwaalden mijn gedachten af naar elders (een liedje in mijn hoofd, meen ik) en heb ik zonder er verder over na te denken geklikt. Thuis schoot me weer te binnen dat ik mijn twijfels had over de compositie.