zeevogel.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
 
Zes jaar geleden begon ik hier een weblog. In die periode heb ik niet altijd even frequent berichten gepubliceerd, maar als ik erop terugkijk, sta ik toch van de totale omvang te kijken.
 
In die zes jaar is het aantal bezoekers hier flink gegroeid. Van twee naar misschien wel drie per dag. Tja. Ik heb er nooit mee gezeten dat het hier geen storm liep. Grappig genoeg heb ik zo nu en dan wel eens wat verkocht.
Toch ben ik al een tijdje op zoek naar een manier om mijn foto's mooier te presenteren dan op een weblog. En daarom heb ik een website gebouwd!
 
Wees welkom op www.dolfsiebert.nl!
 
 
 
 
Een site vol met natuurfoto's - maar nu groter en mooier gepresenteerd- en ook gewoon een weblog erbij, zoals je gewend was.
 
Ik moet nog wat kleine dingetjes verbeteren en het aantal berichten op het weblog moet groeien. Maar ik ben er nu al helemaal blij mee! Kom kijken!
 
 
 
Lees meer...
 
Nazomer. Hoe mooi. Het licht wordt zachter en de middagen doen al wat melancholisch aan. Of ligt dat aan mij?
 
 
 
 
Ondertussen zijn er spinnewebben genoeg. Maar hoe fotografeer je een spinneweb zonder in het cliche van een spinneweb met dauw te vervallen?  Ik ben aan het expirimenteren, en probeer de microkosmos te betreden. Dichterbij het onderwerp dus.
 
Zie hoe de kleefstof in minuscule druppeltjes aan de draden hangt. Het donsveertje is maar een milimeter of drie lang, voor de duidelijkheid.
 
 
 
 
Zonder statief en draadontspanner krijg je zo'n foto niet goed scherp. En inderdaad, dit is uit de losse hand gedaan. Maar sowieso: hier moet meer aan te pas komen. Maar ik weet nog niet precies wat.
 
Hieronder: de hoornaarzweefvlieg. Wat eigenlijk niemand weet is hoe het kan dat deze zweefvlieg haar eieren in een wespenest kan leggen, en het ook nog kan navertellen. De larven leven in het nest van dode wespenlarven en dergelijke. Maar hoe komt zo'n zweefvlieg, die ongewapend is, zo'n nest binnen?
 
 
 
 
Zoals gezegd: deze zweefvlieg is ongewapend. Om dat te illustreren heb ik het achterwerk gefotografeerd. Zie: geen angel. Hoepla, weer een leermoment op zeevogel.punt.nl. Doe er je voordeel mee!
 
 
 
Ik ben dus aan het bekijken hoe ik die microkosmos betreden moet. Ik vermoed gewapend met een microscoop.
Welnu: ik kwam een tijdje terug te spreken met iemand die algen fotografeerde. Ja, dat lees je goed: algen. Onder een microscoop. Bij het genootschap voor Microscopie is er zo nu en dan een open werkavond. Ik ga er maar eens kijken.  
 
 
Lees meer...
 
Die buien zijn ergens goed voor. Mooie luchten.
 
 
 
Dit hierboven was trouwens in Groningen.
 
Laatst klaagde ik over boeren die alles kaal maaien, inclusief gruttokuikens enzovoorts. Een waardeloze toestand.
Maar het is niet alleen afbraak in de polder. Hier om de hoek zit een boer, die het om heeft gedraaid.
Hij is extensiever (en biologisch) gaan boeren en doet daarnaast precies wat ik ook zou doen met een flink stuk land: natuurontwikkeling. Klik hier.
 
Mooie bijkomstigheid is dat die manier van boeren hele lekkere kaas oplevert.
 
 
Lees meer...
 
Het was altijd mijn droom om zo te wonen: alleen op een eiland, in een hutje. 
Niet gehinderd door bijvoorbeeld werk, en niet gehinderd door andere mensen en de vervelende toestanden die ze vaak veroorzaken.
 
 
 
 
Dit is Engelsmanplaat. Een onbewoond eiland, dat je vanaf de kust van Friesland kunt zien liggen. Ongeveer vijf kilometer ver.
 
Maar verassend genoeg kon ik nooit een baan vinden op Engelsmanplaat. Ik woon er daarom (al jaren) slechts in gedachten.
Tijdens vergaderingen, of wanneer ik ergens moet wachten, roei ik erheen, naar huis.
 
Als ik van het moment dat ik Engelsmanplaat voor het eerst zag een jaar of twintig doorspoel, komen we bij nu.
Nu is er Bram. Ik heb nog nooit zoveel gelachen als in het afgelopen jaar (hij werd laatst 1) met dat kereltje.
Maar zulke ventjes lopen er niet rond op Engelsmanplaat. En ik weet dat zeker, omdat ik er ooit over het Wad naartoe ben gelopen. Met een gids, anders was ik verzopen.
 
Voor een keer een foto van mijn zoon en grote vriend Bram. Wie weet gaat hij ooit op een eiland wonen. Dan kan ik daar met hem komen lachen.
 
 
 
 
 
 
Lees meer...
 
Vorige week fotografeerde ik dus blauwborsten. Maar: natuurfotografie is voor een derde deel veldkennis, een derde deel techniek en een derde deel geluk. Dat laatste is een verbeterpunt.
Toen ik eindelijk een blauwborst voor mijn lens had, was het licht niet best en zat er een lelijk takje nét achter de vogel zijn snavel.
 
 
 
 
Ik had bovendien wat zitten rommelen met mijn instellingen en was vergeten de iso-waarde weer op 200 te zetten. Met een te hoge iso-waarde krijgwen foto's natuurlijk iets korreligs. Techniek...
 
Hee! Deze kant op kijken!
 
 
 
 
Een rietzanger ging vlak voor mijn neus in de schaduw (van het schamele licht) zitten.
 
 
 
 
Ik kwam bij het Lauwersmeer voor een weekje vakantie met mijn vrouw en mijn zoontje, maar óók voor lepelaars. Die zag ik echter alleen in de verte. Deze lepelaar zag ik gisteren. Bij Nieuwkoop.
 
 
 
 
 
Lees meer...
 
We waren een week bij het Lauwersmeer. Prachtig gebied! Het weer kon beter, maar ondanks dat kreeg ik deze jonge blauwborst op de foto.
 
- UPDATE - vanuit de vogelwerkgroep waar ik lid van ben kwam deze reactie:
 
"Wanneer is de foto gemaakt? De Blauwborsten hebben nu net jongen (1e broedsel) en dan zijn de jongen zwaar gestreept als een jonge roodborst. Dat is het juveniele kleed en dat is dit dus zeker niet. In het 1e winter kleed (najaar) lijken de mannen op de vrouwtjes, of beter sommige adulte vrouwtjes lijken op 1e winter mannen. Als deze foto in dit voorjaar is gemaakt dan moet het een vrouw zijn. Ik vermoed dat dit het geval is en dan kan het niet anders dan een vrouw zijn.".

Volg je het nog?

 
 
De komende dagen volgen er nog meer foto's.
 
 
 
Lees meer...
 
Al een tijdje valt me op dat de foto's op mijn weblog niet scherp getoond worden. Ik ben nu achter de oorzaak: de afbeeldingen mogen van de firma punt.nl niet (meer)groter zijn dan 90kb. En ik vermoed dat, aangezien die van mij wel groter zijn, ze automatisch worden verkleind. Bah!
Ik heb nu maar zelf de foto's verkleind en hoop dat het dan iets beter uitpakt, maar: ik werk aan een heuse website. Zodra het voor elkaar is hoor je het.
 
Terug naar de natuur. In de polders zat het vol met grutto's, tureluurs, kievitten, scholeksters, enzovoorts.
Ik zag een kievit broeden. Nestfotografie is overigens in natuurkringen 'not done''. Probeer dit dus niet thuis. De kans op verstoring is te groot. Maar: ik stond achter een hek met een telelens.
 
 
 
 
Uitvergroot:
 
 
 
 
Een stukje verderop zag ik twee kievitskuikens (die 'pullen', maar ondanks de prettige associatie met bier vind ik dat een stom woord) lopen die ik niet mooi op de foto kreeg.
 
 
 
 
Een grutto poetste zichzelf.  Leuk. Want hoewel de grutto mij zag was ze dus toch op haar gemak.
 
 
 
 
Een polder vol met weidevogels dus. Tot de boeren kwamen. Met de cyclomaaier. En boeren, die hebben over het algemeen schijt aan weidevogels. Alles moet gemaaid want hooi kost geld.
 
 
 
 
Niet de vos, niet de gans, en niet de buizerd vormen een bedreiging voor de weidevogels (zoals boeren en jagers graag beweren), maar de boeren.
 
Dat komt omdat ze dus zoveel mogelijk hooi willen hebben voor de winter. Tegenwoordig hebben boeren niet tien maar honderd koeien of meer dus moet er veel gemaaid worden.
 
Vogelvriendelijk weidebeheer, je kent de bordjes wel, slaat nergens op. Het idee is: laat hier en daar gras staan, inventariseer waar er nesten zitten en maai er omheen, etcetera. En krijg subsidie ter compensatie.
 
Maar om voor de subsidie in aanmerking te komen hoeft een boer alleen maar een aanvraag in te dienen en niemand controleert of ze ook daadwerkelijk iets doen voor weidevogels. Zie boven. Die boer heeft zo'n bordje, maar maait alles kaal. Inclusief kuikens. Het is subsidiefraude en geen haan die ernaar kraait. Hufters.
 
 
 
 
 
Lees meer...
 
Groenlingen. Het zijn er een stuk of zes en ze komen elke dag in onze tuin eten en ze maken er een zooitje van. Voor zover je de berg schillen van zonnebloempitten die ze achterlaten een zooitje wil noemen. Ik gooi er af en toe maar wat aarde overheen en hoop dat de schillen composteren.
 
 
Maar: ze zijn mooi en maken leuke geluiden. Bovendien zijn ze niet moeilijk; de huismussen die ook zonnebloempitten komen eten zijn welkom.
 
De foto hierboven heb ik gemaakt door een oude hordeur, waar ik een gat in heb gemaakt. Camouflagenetje met wasknijpers vastgemaakt en wachten maar op de vogels die op het hek gaan zitten.
 
Dat hekje vormt de afscheiding tussen het terras en de rest van de tuin, waar de vijver ligt. Om te voorkomen dat Bram (nu 11 maanden oud) in de vijver duikt moest dat hek er komen. We hebben een zogenaamd schapenhek neergezet, dat doet natuurlijk aan. Ik probeer er een rozenbottel tussendoor te leiden. Ondertussen blijkt dat hekje vogels te trekken. Die zien het als een handige uitkijkpost, met goed zicht op de grond en de rest van de tuin (ze schijten er overigens ook graag op, ook daar waar wij het beetpakken om het te openen). Dat hek is dus, kortom, erg leuk uitgepakt.
 
 
Lees meer...
 
Vorige week. Donderdag was ik vrij en ik had zin om weer eens een roeiboot te huren in Nieuwkoop en een eind te roeien. Doel: blauwborst fotograferen.
 
De voorspelling was dat het zonnig zou zijn, hoewel er landinwaarts best wat stapelwolken konden voorkomen waaruit een bui zou kunnen vallen.
Geen probleem. Ik ben een Hollander en een buitje houdt mij niet weg van mijn doel.
 
 
 
 
 
 
 
Ik had net een sprinkhaanzanger gehoord, toen ik kleine spetterjes voelde. Even later hoorde ik zachtjes regendruppels rinkelen in het water. Was een mooi geluid. 
Maar toen de donkere vlekjes van de regendruppels op mijn broek zich aaneensloten tot grote natte plekken, en mijn broek vastplakte aan mijn been, en de regen niet meer rinkelde maar ruisde, was het gedaan met de pret. Tijd om terug te roeien. En toen ging het hagelen.
Fotograferen ging natuurlijk niet meer. Deze foto's zijn gemaakt vlak vóór de buien.  
 
 
 
 
En toen begon het gesodemieter.
 
 
 
 
Nieuwkoop, daar schilderde Weissenbruch, een van mijn favoriete schilders. Ik hoop altijd nog eens een foto te maken die benadert wat hij schilderde. Tot nu toe is de stand Weissenbruch-Dolf 10-0. Dit hieronder is weer eens een poging.
 
 
 
 
Drijfnat kwam ik terug bij Café Watersport. Ik hoefde alleen de koffie te betalen. "Gedeelde smart.", aldus de eigenaar.
 
Op weg naar huis zag ik een bunzing. Leuk.
Lees meer...
Het ziet er wat kaal uit, maar het is typisch Hollands. En ondanks de geelbruine kleuren: geen herfst. Het gaat hier over de lente. Ik was in Nieuwkoop. Gesneden riet, de stoppels afgebrand - kom je er over twee maanden terug (en dat doe ik) dan staat het riet alweer een stuk hoger, bouwen de kiekendieven er een nest en zit ergens tussen het riet een purperreiger. Zie hier (klikken en even een stukje naar beneden scrollen)  Dit is hét begin van de lente.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Dit is een foto van een mooie brug.
 
 
 
 
 
Lees meer...
 
 
 
 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl