Vanmiddag stapte ik op de fiets, en meteen blies een zacht briesje de lente mijn hoofd in. Alles was goed en dat bleef zo. Ik ging naar grutto's kijken.

 

 

 

 

Ook waren er overal lammetjes te zien. "Wandelende gyros", zou een collega van me zeggen -  en natuurlijk klopt het wel dat we er erg vertederd over doen maar ze ook graag op ons bord hebben.  Maar met hypocrisie hield ik mij vandaag niet bezig; daar was het niet de dag voor. Mooi lamswollen jasje trouwens.

 

 

Wat opviel was dat de boer van het lammetje hierboven geen oormerken had aangebracht. Elders zag ik dat wel; lammetjes met twee grote stukken geel plastic in de oren. Gek eigenlijk: er was dus een paar jaar terug een idioot in het Europees parlement die dacht "Hee! Laten we eens alle koeien, varkens en schapen een flink end plastic door de oren jassen!" en dat er nog een heleboel andere Europarlementariërs dachten "Ja! Da's een goed idee!".

Terwijl dat toch ook gewoon met een onderhuidse chip moet kunnen. Nou ja, Wat moet je verwachten van een parlement dat regels opstelt over de kromming van de komkommers. De idioten.

 

 

Roodborsten lief? Dat dacht ik niet. Erg dominante beestjes, en erg op hun eten gesteld. Voedselconcurrenten, niet alleen andere roodborsten, worden dus weggejaagd. Maar ik snap alleen niet helemaal wie aan de definitie van voedselconcurrent voldoet. Vinken worden weggejaagd, mezen niet. Heggemussen mogen ook blijven. Geloof ik.  

 

Door het glas kon ik bij het laatste beetje licht van de dag een van de twee roodborsten fotograferen.

 

 

Nu doet zich de opmerkelijke situatie voor dat er gisteren twee roodborsten in onze tuin zaten. Misschien ook nu, terwijl ik dit schrijf. Omdat ze niet elkaar in de haren vliegen, denk ik dat het een paar is. Wie weet wordt het een broedgeval, zoals dat dan heet.

 

Ik hou van grutto's. Behalve dat het erg elegante vogels zijn, maken ze ook nog eens een mooi geluid. Het geluid van de lente. Niet van de zomer, want in juni vliegen de eerste grutto's alweer op naar het zuiden. Mee met de vakantiegangers - hoewel ze niet stoppen niet bij Benidorm of Mallorca; velen vliegen door naar West-Afrika. Ze zijn dus maar een maand of vier in Nederland en acht maanden in Afrika. Goedbeschouwd zijn het Afrikanen. 

 

  

 

 

 

Hier vlakbij is een boer die zo'n bordje heeft staan: 'vogelvriendelijk weidebeheer'. Daar krijgt hij geld voor. Vogelvriendelijk weidebeheer betekent kennelijk: zo vroeg mogelijk tijdens het broedseizoen maaien, om alle kuikens van grutto's, kievitten en scholeksters zorgvuldig te doden. Want deze boer is meestal de eerste die aan het maaien is. Een farce, dat zogenaamde vogelvriendelijk weidebeheer. En het lijkt me behoorlijk xenofoob bovendien, om Afrikanen door de grasmaaier te halen.

 

Ganzen. Eigenlijk had ik baltsende buizerds willen fotograferen. Een prachtig gezicht, hoe die dan rondcirkelen en elkaar bijna raken. Je hoort ze ook: ze produceren een soort mauw die je niet kunt missen.

 

 

 

Vaste bezoekers van zeevogel.punt.nl kennen nog wel de zaak Calvé. Het is ondertussen alweer twee jaar geleden dus: tijd om weer eens contact op te nemen met Calvé. Ik stuurde onderstaande e-mail naar de pindakaasfabriek.

 

Ik vond een paar dagen terug op het ijs een dode ransuil. Ze komen voor in de omgeving waar ik rondhang, maar de ransuilen en ik lopen elkaar meestal mis. Ze zijn erg moeilijk te vinden door hun schutkleur.  

 

Als ik roofvogels en uilen zie vliegen, kan ik me bijna niet voorstellen dat ze ook kunnen sterven. De stroomlijnen van een valk, de geruisloze vlucht van een uil door de schemer, de achteloze luiheid waarmee buizerds op thermiek weg lijken te zweven...

Maar het gebeurt toch.

 

 

Slachtoffer van de vorst? En hoe kwam ze op het ijs? Heeft een buizerd haar karkas van elders meegenomen en per ongeluk laten vallen?  Er liep een spoor naar het karkas.

Een spoor van een vos, of een kleine hond. Voor- en achtervoeten afgedrukt afwisselend links- en rechts van de spooras. Er zit een verschil tussen de sporen van een hond en een vos (de middenvoet van de vos is veel kleiner waardoor de pootafdruk er iets anders uitziet) maar dat verschil kon ik van deze afstand niet waarnemen - maar de sporen liepen naar een plek waar honden niet snel zullen komen - noch vandaan komen.

 

 

In deze tijd van jaaroverzichten blijf ik niet achter. Een terugblik dus. Twaalf maanden natuurfotografie. Bruto twaalf maanden he, want netto bleef er door verhuizing, werk, gekwakkel en luiheid niet zo heel erg veel tijd over. 

Sowieso een zwaktebod, zo'n terugblik, want geboren uit een gebrek aan nieuwe foto's. 

Goed. Een jaaroverzicht in sneltreinvaart en met weinig toelichting want ik heb eigenlijk geen zin om te typen.

 

Hoogtepunt van januari was in elk geval niet de hevige griep die me het leven zuur maakte.

Het moment waarop ik een kleine zwaan mooi voor mijn lens kreeg. Dát was te gek.

 

 

Ik bekeek mijn archief en zag dat ik in februari geen zak heb uitgevoerd of bar weinig raak schoot. Geen noemenswaardige belevenissen in elk geval. Schiet wel lekker op zo, deze terublik. Snel verder.

 

Leuke maand. Allemaal trekvogels komen terug en de eerste insecten zijn weer te zien. Zoals deze bij.

 

 

April was een topmaand. Ik kreeg zowaar een kraai mooi op de foto - wat geen sinecure is want ze zijn uiteindelijk best schuw.

 

 

Van dichtbij heb ik de de nesteldrang van sperwers kunnen volgen. Een buitenkans!

 

 

En later in april regelmatig rietzangers staan bekijken. Met die parmantige houding deden ze me denken aan operazangers.

 

 

In mei zijn we verhuisd. Een huis met een tuin, aan de rand van de stad, dichter bij de natuur. Weinig tijd gehad om te fotograferen. Maar toch: ik zag maar mooi een pas uitgeslopen viervlek zijn vleugels opblazen en uitharden.

 

 

De boerenzwaluwen waren ook weer terug, al weken. 's Ochtends, net na zonsopkomst, keek ik naar deze boerenzwaluw en hij naar mij. Hopelijk met net zoveel bewondering als ik - maar de kans is klein.

 

 

Juni was een klusmaand, want verhuizen betekent klussen, maar we maakten ook kennis met de bewoners van onze tuin.  Koolmezen, staartmezen, heggemussen, huismussen, er was van alles te zien.

 

 

En natuurlijk stapte ik tussen het klussen door op de fiets. Met onderstaande foto scoorde ik trouwens een eervolle vermelding van een vakjury bij een fotowedstrijd.

 

 

Echt zo'n libellenmaand, juli. Maar: een aalscholver van dichtbij kieken lukt maar zelden.

 

 

Hoe dan ook was het hoogtepunt van juli de dag waarop ik heel uitgebreid een ijsvogel kon fotograferen, zelfs met prooi. Eerst een stekelbaarsje, later een salamander.

Opeens fluisterde mijn buurman in de schuilplaats "Twee! Twee!". Twee ijsvogels voor onze neus! Zo dichtbij dat ik ze niet eens samen in beeld kreeg.

 

 

Superweer gehad, deze zomer. In augustus ben ik een paar keer gaan varen in Nieuwkoop, en lukte het me eindelijk eens een bruine glazenmaker te kieken. Zelfs tijdens de ei-afzetting - en zelf een keer gespiegeld in het water!

 

 

In augustus heb ik ook met mijn beste vriend een vijver gegraven in de tuin. Uitgerekend die dag kwam de regen met bakken uit de lucht - uiteraard totdat we de vijver vol wilden laten lopen. Maar een week of twee daarna kwam een bescheiden droom uit: een libel zien jagen in je eigen tuin. Bruinrode heidelibellen gaan regelmatig zitten op takken boven het water. Ik had dus een stok neergezet en: ja hoor!

 

 

Een eigen tuin betekent insecten fotograferen met een biertje erbij! Mooier wordt het niet. Zo was ik al blij met een struiksprinkhaan. Ook al nam hij mijn zonnebloemen te grazen. Artistiek toch, alleen het oog scherp en de rest vaag? Dat bedenk ik dus kennelijk met een biertje op.

 

 

Vlinders zat in de tuin. Bont zandoogje, koolwitje, groot geaderd witje, citroenvlinder (nog in november!) distelvlinder, gehakkelde aurelia, dagpauwoog, enzovoorts. Ik heb het allemaal bijgehouden in een schrift.

 

 

In oktober was ik nog uitgebreid bezig met de mus. De laatste weken heb ik ze niet meer gezien.

 

 

En tot mijn ergernis begon, zoals altijd, in oktober het jachtseizoen. Ze moeten de beestjes ook geweren geven! Hoewel sommige van die jagers er werkelijk echt niks van kunnen.

 

Weinig geschoten, het laatste kwartaal van 2009. Op Schiermonnikoog kon ik de achterstand nog een beetje inlopen. Een van de leukste dingen die je daar kunt doen is zeehonden kijken. Deze foto had wel iets dramatisch. Zo'n eenzame zeehond.

 

 

Wat je natuurlijk niet ziet is dat er rechts, uit beeld, nog twintig lagen en deze zeehond even later zo weer de plomp in dook.

 

December in een jaaroverzicht? Mankeert er iets aan je geheugen?

 

Dat waren twaalf maanden natuur. Klinkt trouwens wel een beetje pretentieus, nu ik er zo over nadenk. Een groot filosoof zei echter: "Nooit ergens twee keer aan kloten.".  Dus ik laat het maar zo.

 

 

De Nieuwkoopse plassen. Ik krijg er geen genoeg van.

 

 

Nog een keer die bruine glazenmaker, aeschna grandis. Maar nu gespiegeld in het water.

 

 

 

Ik krijg er geen genoeg van. Hoewel ze niet zo chique zijn als de boerenzwaluw, zijn het toch echt prachtige dieren. Kleine snelheidsduivels; ze vliegen tegen de 80 kilometer per uur!

 

Dit is een vrouw; dat is te zien door de oranje vlek op de ondersnavel.

 

 

En dit is dus een man; geen oranje vlek. Hij is nog nat van een duik.