In deze tijd van jaaroverzichten blijf ik niet achter. Een terugblik dus. Twaalf maanden natuurfotografie. Bruto twaalf maanden he, want netto bleef er door verhuizing, werk, gekwakkel en luiheid niet zo heel erg veel tijd over. 

Sowieso een zwaktebod, zo'n terugblik, want geboren uit een gebrek aan nieuwe foto's. 

Goed. Een jaaroverzicht in sneltreinvaart en met weinig toelichting want ik heb eigenlijk geen zin om te typen.

 

Hoogtepunt van januari was in elk geval niet de hevige griep die me het leven zuur maakte.

Het moment waarop ik een kleine zwaan mooi voor mijn lens kreeg. Dát was te gek.

 

 

Ik bekeek mijn archief en zag dat ik in februari geen zak heb uitgevoerd of bar weinig raak schoot. Geen noemenswaardige belevenissen in elk geval. Schiet wel lekker op zo, deze terublik. Snel verder.

 

Leuke maand. Allemaal trekvogels komen terug en de eerste insecten zijn weer te zien. Zoals deze bij.

 

 

April was een topmaand. Ik kreeg zowaar een kraai mooi op de foto - wat geen sinecure is want ze zijn uiteindelijk best schuw.

 

 

Van dichtbij heb ik de de nesteldrang van sperwers kunnen volgen. Een buitenkans!

 

 

En later in april regelmatig rietzangers staan bekijken. Met die parmantige houding deden ze me denken aan operazangers.

 

 

In mei zijn we verhuisd. Een huis met een tuin, aan de rand van de stad, dichter bij de natuur. Weinig tijd gehad om te fotograferen. Maar toch: ik zag maar mooi een pas uitgeslopen viervlek zijn vleugels opblazen en uitharden.

 

 

De boerenzwaluwen waren ook weer terug, al weken. 's Ochtends, net na zonsopkomst, keek ik naar deze boerenzwaluw en hij naar mij. Hopelijk met net zoveel bewondering als ik - maar de kans is klein.

 

 

Juni was een klusmaand, want verhuizen betekent klussen, maar we maakten ook kennis met de bewoners van onze tuin.  Koolmezen, staartmezen, heggemussen, huismussen, er was van alles te zien.

 

 

En natuurlijk stapte ik tussen het klussen door op de fiets. Met onderstaande foto scoorde ik trouwens een eervolle vermelding van een vakjury bij een fotowedstrijd.

 

 

Echt zo'n libellenmaand, juli. Maar: een aalscholver van dichtbij kieken lukt maar zelden.

 

 

Hoe dan ook was het hoogtepunt van juli de dag waarop ik heel uitgebreid een ijsvogel kon fotograferen, zelfs met prooi. Eerst een stekelbaarsje, later een salamander.

Opeens fluisterde mijn buurman in de schuilplaats "Twee! Twee!". Twee ijsvogels voor onze neus! Zo dichtbij dat ik ze niet eens samen in beeld kreeg.

 

 

Superweer gehad, deze zomer. In augustus ben ik een paar keer gaan varen in Nieuwkoop, en lukte het me eindelijk eens een bruine glazenmaker te kieken. Zelfs tijdens de ei-afzetting - en zelf een keer gespiegeld in het water!

 

 

In augustus heb ik ook met mijn beste vriend een vijver gegraven in de tuin. Uitgerekend die dag kwam de regen met bakken uit de lucht - uiteraard totdat we de vijver vol wilden laten lopen. Maar een week of twee daarna kwam een bescheiden droom uit: een libel zien jagen in je eigen tuin. Bruinrode heidelibellen gaan regelmatig zitten op takken boven het water. Ik had dus een stok neergezet en: ja hoor!

 

 

Een eigen tuin betekent insecten fotograferen met een biertje erbij! Mooier wordt het niet. Zo was ik al blij met een struiksprinkhaan. Ook al nam hij mijn zonnebloemen te grazen. Artistiek toch, alleen het oog scherp en de rest vaag? Dat bedenk ik dus kennelijk met een biertje op.

 

 

Vlinders zat in de tuin. Bont zandoogje, koolwitje, groot geaderd witje, citroenvlinder (nog in november!) distelvlinder, gehakkelde aurelia, dagpauwoog, enzovoorts. Ik heb het allemaal bijgehouden in een schrift.

 

 

In oktober was ik nog uitgebreid bezig met de mus. De laatste weken heb ik ze niet meer gezien.

 

 

En tot mijn ergernis begon, zoals altijd, in oktober het jachtseizoen. Ze moeten de beestjes ook geweren geven! Hoewel sommige van die jagers er werkelijk echt niks van kunnen.

 

Weinig geschoten, het laatste kwartaal van 2009. Op Schiermonnikoog kon ik de achterstand nog een beetje inlopen. Een van de leukste dingen die je daar kunt doen is zeehonden kijken. Deze foto had wel iets dramatisch. Zo'n eenzame zeehond.

 

 

Wat je natuurlijk niet ziet is dat er rechts, uit beeld, nog twintig lagen en deze zeehond even later zo weer de plomp in dook.

 

December in een jaaroverzicht? Mankeert er iets aan je geheugen?

 

Dat waren twaalf maanden natuur. Klinkt trouwens wel een beetje pretentieus, nu ik er zo over nadenk. Een groot filosoof zei echter: "Nooit ergens twee keer aan kloten.".  Dus ik laat het maar zo.